slider slider slider slider slider slider
Połączenie podejść dyskretnego i ciągłego w modelowaniu fragmentacji i powiązalności krajobrazu z wykorzystaniem teorii i technologii informacji geograficznej

Opisanie w prawidłowy sposób przestrzennej struktury krajobrazu stanowi podstawę właściwego zrozumienia związków pomiędzy układem przestrzennym elementów w krajobrazie a procesami zachodzącymi w środowisku. Zastosowanie do opisu struktury przestrzennej krajobrazu modeli dyskretnych, w których krajobraz jest rozumiany i analizowany jako system dyskretnych jednostek przestrzennych (np. płatów w mozaice, czy płatów i korytarzy), jest powszechnie stosowane w ostatnich latach w badaniach z zakresu ekologii krajobrazu. W oparciu o modele dyskretne krajobrazu zostało opracowanych wiele metod analizy struktury przestrzennej krajobrazu, takich jak np. metryki krajobrazowe. Jednakże poprzez kategoryzację (będącą często procesem subiektywnym) zostaje utracona wewnętrzna heterogeniczność wyróżnionych jednostek krajobrazowych. Zaproponowanym w literaturze, alternatywnym dla modeli dyskretnych podejściem do reprezentacji struktury przestrzennej krajobrazu są modele ciągłe (gradientowe), w których krajobraz jest rozumiany jako seria stopniowych przejść (gradientów) wybranych zmiennych środowiskowych. Do tej pory były one jednak stosowane w niewielkim stopniu w pracach z zakresu ekologii krajobrazu. Brak jest również wypracowanych, sprawdzonych metod analizy struktury przestrzennej krajobrazu w oparciu o te modele. Wydaje się jednak, że dopiero integracja dwóch wymienionych powyżej podejść w jednym, spójnym modelu może w znaczący sposób zwiększyć dokładność reprezentacji struktury przestrzennej krajobrazu, a poprzez to również ocenę jego fragmentacji oraz powiązalności, bardzo istotnej np. w badaniach z zakresu oceny bioróżnorodności.


Celem projektu jest wypracowanie nowych modeli i miar pozwalających na złożoną, jakościową oraz ilościową analizę fragmentacji i powiązalności na poziomie krajobrazu i gatunków. Podstawą dla opracowywanych metod i miar będą dwa typy modeli krajobrazu: ciągły i dyskretny, które zostaną połączone w jedną spójną reprezentację: Zintegrowane Modele Krajobrazu (ang. Landscape Integrated Models – LIM). Istotnym elementem projektu będzie również wykorzystanie teorii i technologii informacji geograficznej umożliwiającej analizę i modelowanie przestrzenne oraz automatyzację wypracowanych ścieżek postępowania.


Metody i narzędzia służące analizom przestrzennym i modelowaniu struktury przestrzennej krajobrazu mogą być z powodzeniem wykorzystane w praktyce w czasie tworzenia planów zagospodarowania przestrzennego, do wyznaczania miejsc szczególnie istotnych dla zachowania bioróżnorodności, lokalizacji miejsc re-introdukcji gatunków zagrożonych czy wyznaczania korytarzy ekologicznych.

Projekt finansowany przez Narodowe Centrum Nauki

 

National Science Centre