Otaczający nas świat zmienia się coraz bardziej w dużej mierze pod wpływem działalności człowieka. Przekształcamy otaczający nas krajobraz a tym samym zmieniamy również warunki bytowania różnych gatunków i ich siedliska. Zmienia się np. fragmentacja powierzchni lasu a tym samy powiązalność większych kompleksów leśnych co wpływa na możliwości przemieszczania się osobników różnych gatunków. Dlatego z punktu widzenia sprawnego zarzadzania otaczającą nas przestrzenią lub wypracowania efektywnych mechanizmów ochrony środowiska ważne jest aby dysponować odpowiednimi narzędziami i ścieżkami postępowania, które pozwolą na ocenę stopnia fragmentacji lub powiązalność zarówno na poziomie krajobrazu jak i gatunków. W projekcie staraliśmy się wypracować nowe modele i miary pozwalające właśnie na ocenę fragmentacji i powiązalności. Pracowaliśmy na poziomie krajobrazu i gatunków. Skoncentrowaliśmy się na obszarach leśnych i dwóch gatunkach chronionych niedźwiedziu i żubrze. Na każdym etapie analiz wykorzystywaliśmy technologie informacji geograficznej m.in. wykorzystując dane przestrzenne takie jak model wysokości, satelitarne mapy pokrycia terenu oraz różne metody modelowania. Wykazaliśmy, że wypracowane ścieżki postępowania mogą być z powodzeniem wykorzystane w praktyce np. do wyznaczania miejsc szczególnie istotnych dla zachowania bioróżnorodności, lokalizacji miejsc re-introdukcji gatunków zagrożonych czy wyznaczania korytarzy ekologicznych.